still on juno

diablo cody just won the oscars for best original screenplay. ellen page didnt get the best actress trophy.

last night, i saw this korean movie (jenny and juno) which was so similar with juno. also saw the screenwriter's blog and was supposed to ask if juno was based on this korean movie. too bad, her comment section was only limited to team members. tsk tsk

how cheesy can one get

i went to see juno with two of my classmates last saturday and it was great. didnt really had an interest on this movie until i read one of its reviews in inquirer. im glad curiosity didnt kill the cat (ok, stop rolling your eyes now)

the plot is actually simple. its about this teenage girl who got pregnant. at first, she thought of having it aborted but eventually opted to continue the pregnancy and just give the baby for adoption. but with the nicely written and well thought of script, the refreshing humor, the interesting characters and the great soundtrack, the movie was an awesome watch.

its not one of those movies about teenage girls getting pregnant who would want their boyfriends to marry them once they get to know their condition, or cry buckets of tears when their boyfriends wouldnt want to marry them, or who would get physical, verbal and emotional beatings from berserk parents when told about their kid's pregnancy and that her boyfriend wouldnt want to marry her.

juno experienced neither of those. well, for one, the guy who got her pregnant is not her boyfriend but her best friend Bleeker (although they eventually became boyfriend-girlfriend at the end of the film). two, she's no ordinary teenager. at least in the most ordinary sense of the word. she's a tomboy, likes grungy music, a smartass and has an interesting family - a dad who's a former military man but whose real purpose in life is to fix airconditioners, stepmom who works as a 'nail technician' and is obsessed with dogs but cant have one since juno's allergic to them, and a half sister who didnt deliver a even a single line.

one of my favorite scenes was the talk with the parents. it was really interesting watching their reaction. they were so damn casual! it was as if they were just talking about somebody else's condition and not their kid. no shouting-match, no hysterical mom, no violent dad, no tears. just plain, casual (yet serious) conversation about juno's plans. after the talk, yes they were bewildered about the news of juno's pregnancy because they were expecting that juno would tell them something else like maybe an expulsion from school or drug problems. but at least, they knew that juno initiated the sex part. these are parents who really know their kid. hehe

another favorite was when vanessa was asking mark (the adoptive parents) on which paint color to use for their baby's room. its a classy joke but having a big dilemma on choosing among the two colors (cheesecake or mustard) which didnt really have a big difference was just so funny for me.

it was quite touching when juno had an outburst when she learned that mark (the adoptive parents) was planning on leaving vanessa. it was then that she cried buckets of tears. and it was then that she became just an ordinary teenager asking her dad why people cant stay together forever. shows how painful it is facing the fact that your some of your childhood fantasies do not really become adult realities.

anyway, i think that everyone who has a thing for great non-pop movies should go and see this.

the lines are really smart and the delivery was perfect that when juno told bleeker "you're the cheese to my macaroni", i didnt barf.

p.s. this is the film's opening song.

All i want is you by Barry Louis Polisar

If I was a flower growing wild and free

All I'd want is you to be my sweet honey bee.

And if I was a tree growing tall and greeen

All I'd want is you to shade me and be my leaves

If I was a flower growing wild and free

All I'd want is you to be my sweet honey bee.

And if I was a tree growing tall and greeen

All I'd want is you to shade me and be my leaves

All I want is you, will you be my bride

Take me by the hand and stand by my side

All I want is you, will you stay with me?

Hold me in your arms and sway me like the sea.

If you were a river in the mountains tall,

The rumble of your water would be my call.

If you were the winter, I know I'd be the snow

Just as long as you were with me, let the cold winds blow

All I want is you, will you be my bride

Take me by the hand and stand by my side

All I want is you, will you stay with me?

Hold me in your arms and sway me like the sea.

If you were a wink, I'd be a nod

If you were a seed, well I'd be a pod.

If you were the floor, I'd wanna be the rug

And if you were a kiss, I know I'd be a hug

All I want is you, will you be my bride

Take me by the hand and stand by my side

All I want is you, will you stay with me?

Hold me in your arms and sway me like the sea.

If you were the wood, I'd be the fire.

If you were the love, I'd be the desire.

If you were a castle, I'd be your moat,

And if you were an ocean, I'd learn to float.

All I want is you, will you be my bride

Take me by the hand and stand by my side

All I want is you, will you stay with me?

Hold me in your arms and sway me like the sea

random notes...na naman

i have a report on wednesday, a paper to submit on that same day and a report on saturday. and what am i doing at this very minute? updating my blog. sweet!
but im doing my slides on the side =) yep, procastination is my guiding philosophy.

===================

while i was on my way to work last saturday, i heard this song from the radio.

Goodbye, my almost lover
Goodbye, my hopeless dream
I'm trying not to think about you
Can't you just let me be?
So long, my luckless romance
My back is turned on you
Should've known you'd bring me heartache
Almost lovers always do

syempre natawa na lang ako no. how timely.

===================

im so excited...about my slr. *wide grin*

===================

gusto kong manood ng "across the universe".

===================

excited na din akong mag fair. at kunin ang centennial planner. at magsaya. at makibalita sa mga college friends. at kumain. at uminom. at matulog. hay....

G5tv Video Music Awards at the PLC

this is the first time that PAL hosted the G5 christmas party. and being the holder of many "best performance" awards from the past G5 christmas parties, expectations were really set so so high which spelled P-R-E-S-S-U-R-E for us. but it was ok, we could handle that (fighting spirit lang ang tawag jan)=)

anyway, we started preparing as early as september when we had our photoshoot with olie (see previous entries for some of the photos). back then we were planning to have an america's next top model theme. but later on, after a number of brainstorming sessions, the theme became MTV's VMA. so the tiring, fun, exciting dirty work ensued, coupled with a little tampo session among organizers in between. but even if the PLC was far from looking like the Palm's Casino in Vegas, everyone still had a blast. all's well that ends well =)

with Mr Bautista in the gigantic tv


gimme gimme, gimme more...

ficture ficture


kunan ng picture ang stage!

isa pa!

o buong grupo naman

finally, nakapagpapicture ng kumpleto sa giant tv =)

sweeney todd

bloody. gory. brutal. gothic. dark.

i finally went to see sweeney todd tonight. i got curious about the movie after i read the review. i dont know but the thought of someone killing people so casually (while singing at that) and feeding them to unsuspecting people later is just different. ok, not so different. fine, its because of johnny depp!

i see sweeney todd as a movie about revenge. its about this ordinary barber who was sent to jail by a nasty judge (see: prof snape, bellatrix and wormtail were also there). his wife, who eventually got mad, was raped by the same judge while his daughter was locked ala-rapunzel. so when he got out of prison, guess what he wanted to do...you got it! yes, he wanted revenge! and its revenge that he got. too bad, it backfired on him. so the moral lesson is, dont. =)

the movie was full of blood. it's like a musical kill bill for me. the grotesquerie of it. blood spilling from the throat of todd's victims. or seeing the ground (human) meat coming out of the grinder. its really nauseating. or imagine eating a delicious meat pie and suddenly realizing that its made of human meat. argh, thats cruelty defined.

but it was also fun because its like watching a horror film, covering my eyes with my jacket and peeping while waiting for him to cut his victim's throat. i cringe everytime there's a scene like that, which was a lot. we were seated beside a group of college guys and they were doing the same. haha naghahampasan nga lang.

if in case you wanna see the movie, dont bring meat pie baon. you wont eat it. believe me =)

depp was really good. he deserve that best actor award. the review said that his voice doesnt sound that good in the film but it is perfectly fine for me. it doesnt sound far from how ewan mcgreggor sang in moulin rouge or antonio banderas in evita.

bagong taon

ang lungkot

‘Di mo lang alam
Naiiisip kita
Baka sakali lang maisip mo ako
‘Di mo lang alam
Hanggang sa gabi inaasam makita kang muli

Nagtapos ang lahat sa di inaasahang panahon
At ngayon ako ay iyong iniwan
Luhaan, sugatan, ‘di mapakinabangan
Sana nagtanong ka lang
Kung ‘di mo lang alam
Sana’y nagtanong ka lang
Kung ‘di mo lang alam

Ako’y iyong nasaktan
Baka sakali lang maisip mo naman
Hindi mo lang alam
Kay tagal na panahon
Ako’y nandirito pa rin hanggang ngayon para sa’yo

Lumipas mga araw na ubod ng saya
‘Di pa rin nagbabago ang aking pagsinta
Kung ako’y nagkasala patawad na sana
Puso kong pagal ngayon lang nagmahal

‘Di mo lang alam
Ako’y iyong nasaktan
Baka sakali lang maisip mo naman
Puro s’ya na lang
Sana’y ako naman
‘Di mo lang alam
Ika’y minamasdan
Sana’y iyong mamalayang hindi mo lang pala alam

‘Di mo lang alam
Kahit tayo’y magkaibigan lang
Napapaligaya lang sa tuwing nagkukulitan
Baka sakali lang maisip mo naman
Ako’y nandito lang
Hindi mo lang alam
Matalino ka naman

Kung ikaw at ako
Ay tunay na bigo sa laro na ito
Ay dapat bang sumuko
Sana hindi ka lang pala aking nakilala
Kung alam ko lang ako’y masasaktan ng ganito
Sana’y nakinig na lang ako sa nanay ko

‘Di mo lang alam
Ako’y iyong nasaktan
Baka sakali lang maisip mo naman
Puro s’ya na lang
Sana’y ako naman
Isang kindat man lang
‘Di mo lang alam
O, ika’y minamasdan
Sana iyo’y mamalayang di mo lang pala alam
Oooooooo

Malas mo
Ikaw ang natipuhan ko
Di mo lang alam
Ako’y iyong nasaktan

---up dharma down

sa wakas! tagal ko ding hinanap to. laging out of stock.

pasko na

after our dance practice last thursday, henyo, prinsesang labandera, right hand ni green guru, and jen (kalimutan ko code mo) and i went to dinner at buendia. we passed by makati ave and got a bit disappointed by the christmas lights on the street. kulang sa kislap. but when we got to buendia and got out of the car, putik, ang lamig! damang dama na ang kapaskuhan =)

========

deck the halls with boughs of holly

fa la la la la la la la la

tis the season to be jolly

fa la la la la, lala la la

craziness

lately, madalas kaming gumawa ng mga kalokohan sa opisina. una, it involved these cute iPods that were making for the christmas party that we're organizing. eto ang nangyari.

dory and i were making prototypes of iPods na gagamitin para sa party. una naming nagawa, yung kulay fuschia. putik! ang ganda! syempre naaliw kami sa pinakita namin sa iba. "huwaw!", anila. sila man ay napalatak din sa ganda. mukhang totoo. animo'y isang malaking iPod video. at dun na nga nagsimula ang lahat.

dagliang kinuha ni henyo ang earphone ng kanyang totoong iPod video at isinuksok ang plug sa iPod styro. ang earpiece naman ay isinuksok sa kanyang tenga at umindak indak na animo ay may pinapakinggan. at doon umilaw ang bumbilya sa aming mga bumbunan. hmmm...magandang kuwento ito.

unang biktima. si aida. habang seryoso sya sa pagtatrabaho, sumilip kami ni dory sa kanyang cubicle at sinabing ipaparinig sa kanya ang gagamiting tugtog para sa aming sayaw sa party. inilipat ko sa kanya ang earphone habang ang iPod styro ay nakatago sa aking likod. wala syang marining aniya. sandali lang lakasan natin, sabi ko. at saka inilabas ang iPod styro sa pagkakatago. isang malakas na hagalpakan ang sumunod.

at madami pang sumunod na biktima pagkatapos ni aida. may mga nakikisakay at talaga namang dumadialogue ng "lakasan mo pa hindi ko marinig!" sabay indak. meron din namang, "P ka!" ang sagot sa amin. ngunit ang pinakamatinding sagot, "ano ba ito?" haha ako yata ang nagulat doon.

=====

at ngayong hapon lang, eto naman ang sumunod. ako ang unang biktima. inalok ako ng aking boss ng lechon. ngunit bakas sa kanyang mukha ang kakaibang ngiti kaya ako ay nagduda. at aha! tama nga ang aking pagdududa! may maitim silang binabalak sa akin.

syempre hindi ako papayag nang hindi ko naikakalat ang magandang balita. gusto nyo ng lechon? hmmm...sino kaya ang magandang biktima? si polar bear, si polar bear! sabi ng boss ko. tumpak! sabi ko.

kaya agad akong tumungo sa cubicle ni polar bear na kasalukuyang abala sa pagdodokumento ng kanyang mga, ahm, dokumento.

polar bear, polar bear! gusto mo ng lechon? sabay bukas sa takip na foil. huwaw! aniya. si dory naman, humahangos na nagsabing, "give me give me!" at paglapit nila, bwahaha lechon ha!

kayo, gusto nyo? iPod o lechon de leche? place your orders now!

geographical change

We are transferring. After a year of being here, we will again transfer to a farther location. Huhu And last year, we thought that transferring here would be like hell since we were like relocating from the downtown to the suburbs. But this transfer is worse. Imagine relocating to Timbuktu. *sob*

Transfer = major adjustments. *wail*

Im dreading the idea of…
-Getting up at 530 instead of 630
-Waging an all out war against fellow commuters just to get inside the MRT instead of taking the FX (which also means Im not gonna see Beatles guy anymore *another huhu*)
-Taking an 8-5 work shift.
-I don’t know yet which route to take to get to school.
-Following the standards for corporate grooming since we will be on the same floor with the President, i.e. dressing up and wearing heels every single day which is a major nightmare for me. I want my flats!

On the other hand….
-The elevator will be bigger. (babaw ng kaligayahan ko)
-There is a CANTEEN! (we don’t have one right now)
-The building is not exclusively used by the Company, i.e. mas madaming taong masisilayan. *grin*
-Dampa is just a stone’s throw away.

I hope I can survive school and work with this major geographical adjustments.
And I hope the pros will outdo the cons :)

photoshoot

pictures from the photoshoot we had. amateur models. buti na lang magaling ang photographer.

crossing the zone

Do you know how it feels to be depressed? You know how it feels to be so sad to the point that you wanna cry even without a specific reason for doing such? When you just feel like crying and that’s it?

Jessica Zafra (she is a philosopher in her own absurd way) once wrote about getting depressed when one’s birthday is coming up. Her theory is that “when your birthday rolls around, you somehow relive the terror of being ripped out of the womb and thrown into an indifferent, inhospitable universe.” No I don’t relive that terror but somehow, I have that kind of depression when my birthday gets nearer. And the last time I had that gnawing feeling was a few days ago.

Last Monday was D-day. I filed for a birthday leave from work so I had all day for myself. I digressed from the usual dinner thing with my loved ones and thought of just having “the” dinner on weekend and have a simple dinner on d-day at home instead.

I woke up at 8am and had a filling longsilog breakfast prepared by my mother dear while texting friends who remembered what October 1 was for me. Took a bath after and prepared my things for school (yes, I spent 3 hours of my birthday in the library).

But before embarking on a journey to geekhood, I went to the parlor and had my hair cut. Thought this is the least I could do to pamper myself (wanted to go to the spa but I don’t have much time). Glad I liked the blown-dried results. Twas one of the few times I felt good the whole day because of my hair. Nice!

Since it was almost lunch time, I decided to buy Jamaican patties and muched while strolling. I spotted an exhibit of brass, steel and marble sculptures in the 5th floor of Megamall and thought that it was nice so I went inside the gallery. It was, in my eyes as a neophyte, indeed a good exhibit. I scrutinized most of the details and was amazed by the greatness of the artists. Imagine inanimate objects transformed into compounded small details and brought to life!

By 1230, I decided to go so I hopped in a bus going to fairview and onto a jeepney going to campus. I dropped by the chapel first and spent a few minutes of silence and solitude with God and nature. Aah how I missed such moments. Just staring at the hanged image of the Christ at the center of the chapel and breathing the damp fresh air of UP.

I was at the library from130 to 430 and spent the afternoon taking notes from my main reference which, unfortunately was a thesis so tough luck, cant photocopy even just 1 page of it.

After the session at the library, I decided it was time to go home so I went. My parents were already home so I prepared some pasta and salad while my mom fried some chicken wings. Didn’t get to finish what I was cooking because I had to go to the mall for some sisterly chores. It was ok nonetheless because I got a wristwatch as a gift in return. Yay!

Got home around 8 in the evening and found my brother and sister in-law already finishing dinner. After a short chat, it was bye bye time for them.

I only got to have dinner at around 9. It was a pig-out session.

Since it was my birthday, I rewarded myself with an early night.

Hay….boring. Where was the depression? Before the birthday. D-day was an ordinary day cloaked with lots of food and sessions of introspection.

on erap

Tomorrow, people will finally know the verdict on Erap’s plunder case. Erap confidently believes that based from surveys, people are behind him. Naniniwala ang tao na wala syang kasalanan. Some TV reports this morning featured some members of the opposition before who have jumped on the other side of the fence now. Tessie Aquino Oreta and Tito Sotto have shown what theyre really made up of. I don’t know what happened to Loren Legarda, never really looked up to her anyway. May paiyak iyak pa syang nalalaman. Senator Guingona is calling for the acquittal of Estrada saying that 6 years is enough for him to pay for his offenses. Others are looking at his age and his being kawawa.

Hay, what can I say. Malambot talaga ang puso ng Pilipino. Tsaka maikli ang memory. Paano pa magkakaroon ng hustisya sa bansang ito kung ganito lagi ang pananaw ng bawat isa? Patawarin ang nagkasala kasi nakakaawa. Patawarin ang nagnakaw kasi hindi lang naman sya ang nagnakaw. Lahat naman daw nagnanakaw. Normal lang daw sa mga opisyal ng gobyerno ang magnakaw. Pathetic! Eh di buwagin na lang ang DOJ. At ang mga abugado at kumukuha ng abugasya ay mag-nursing na lang!

But I really hope that tomorrow, Erap gets convicted. I don’t have any grand expectations that he’ll really suffer the way he should but I think that having a guilty verdict could at least gain the respect of the people on Sandiganbayan.

Anyway, i was rummaging through my 'baul ng kasaysayan' and i saw this piece i wrote for one of my Socio classes back in 2001. Thought its a good reminder for me and also for other people who would read this. Ganito pala ang pananaw ko 6 na taon na ang nakararaan. Its a long one though.

============

Pagkatapos ng mga naging pagsama ko sa pagkilos noong nakaraang taon, masyado akong nasanay sa bakasyon. Kaya pagbalik ko sa unibersidad galing sa Christmas break, natambakan ako ng Gawain. Layunin ko na sanang asikasuhin muna ang pag-aaral ko. Kaya noong Enero 15, nang may isinagawa uling pagkilos ang mga estudyante, hindi ako sumama. Ito ay hindi dahil ayoko nang maghirap kundi dahil mas kailangan kong bigyan ng atensyon ang aking pag-aaral.

Tapos noong Enero 16 nga, nagpunta ako sa Film Center para sa Orapronobis at doon ko muling napagtanto pagkakita ko sa mga aktibista na hindi dapat ako mapagod sa ipinaglalaban ko. Akmang-akma ang pagpapalabas ng Orapronobis dahil ito ay isang pelikulang nagpapakita ng mga hindi madalas Makita ng mga tao lalo na kapag medyo “maayos” na ang politikal na sitwasyon sa lipunan.

Puno ang sinehan. Bago magsimula ang pagpapalabas ng pelikula, nagsalita muna ang ilang grupo ng mga aktibista upang paigtingin ang kampanya sa pagpapatalsik kay Erap. Kahit na natagalan pa ang pagsisimula ng palabas, nagging maganda naman ang pagtanggap ng mga manonood. Malakas ang hiyawan at palakpakan pagkatapos ng mga pananalita at sumasali ang mga manonood sa mha “chant”. Parang nakikita ko tuloy ang positibong pagtanggap ng mga estudyante sa mga hamon para sa pagkilos. Binibigyan nila ng daan ang mga pagmumulat sa kanilang kalagayan at sa pangangailangang maging mapagbantay pa sa mga sumusunod pang mangyayari.

Natapos ang palabas banding 9 ng gabi. May panawagan pa ang STAND UP para sa isang educational discussion ukol sa mga isyung kinakaharap ng sambayanan ng mga panahong iyon ngunit hindi na ako dumalo. Minabuti kong umuwi na lamang (pagkatapos kong makita si Ely Buendia na nasa pintuan ng FC). Umuwi akong walang kamalay-malay na magaganap na ang isang pangyayaring makapagbabago sa kasaysayan ng bayan ko at maaaring sa kinabukasan ko.

Nakarating ako sa bahay bago mag ika-10 ng gabi. Tulad ng nakasanayan ko na sa mga nakaraang gabi, matamang nanonood ng telebisyon si Ate. Nagdedebate na daw kung bubuksan ba ang pangalawang envelope na naglalaman umano ng mgamabibigat naebidensya na magpapatunay sa pagkakasala ni Erap, o hindi. Isinusulat nya ang mga argumento ng mga senador at kung sino ang mukhang boboto para o laban sa pagbubukas ng pangalawang envelope.

Pagkatapos nga ng debate at ng napagkasunduang nominal voting ay nagtanong pa si Sen. Legarda kung wala na bang paraan para huwag matuloy ang nominal voting at hayaan na lamang ang nakaupong hukom upang sya na lang ang magdesisyon. Nang sumagot si Justice Davide na wala ng ibang paraan sa pagbawi sa desisyong nominal voting maliban na lamang kung babawiin ni Sen. Tatad ang inihain nyang panukala. Naisip ko na mas mabuti na nga siguro kung itutuloy na lamang ang nominal voting at nang sa gayon at makikita ko kung sino ang mga senador na naglalayong maghanap ng katotohanan at hindi magpapairal ng kanilang personal na interes.

Itinuloy nga ang nominal voting. Pinipilit namin ni Ate na alamin kung sino ang bumoto ng yes at no ngunit hindi naming magawa dahil hindi naming marinig ang sagot ng iba. Ngunit sa tantya ko, parang mas madami akong narinig na bumoto ng yes kaya masaya na ako at positibo ang pag-aakalang mabubuksan ang envelope. Ngunit pagdating kay Sen. Pimentel, nanlumo ako. Nanlumo ako dahil mas madami ang bilang ng bumoto ng no at kahit na bumoto pa sya ng yes ay wala na itong epekto sa desisyon. Nang ipahayag nya ang kanyang pagbibitiw ay hindi ko alam kung ano ang eksaktong nararamdaman ko. Humahanga ako sa kanya dahik sa kanyang paninindigan. Nanghinayang at natakot ako dahil alam kong sa pagbibitiw nyang iyon ay mawawalan na ng kredibilidad ang korte para sa inaakala kong pagpapatuloy pa ng paglilitis. Iniisip ko kung paano tatanggapin ng mga tao ang desisyong ito. Nagalit ako at nawalan ng pag-asa sa mga nakikita kong uri ng nakakaraming tao mayroon ang senado. Iniisip ko ang siguradong pagkatalo ng mamamayan sa labang ito dahil kung paghahanap pa lamang ng katotohanan ay ganito na ang kanilang ugalo, paano pa kaya sa panahon ng pagbibigay ng desisyon sa kaso ng taong bayan laban kay Erap?

Naiyak ako ng niyakap ni Drilon si Pimentel. Pinanindigan ako ng balahibo nang magtayuan at magwalk-out ang mga private prosecutor at mga tao sa gallery. Nahiya ako nang makita kong sumasayaw si Tessie Aquino-Oreta at parang batang nang-aaway at nang-aasar sa mga tao at higit sa lahat, nagduda na baka si Erap ang kinakausap nina Coseteng, Honasan at Enrile sa telepono at ibinabalita ang nangyayari. At pagkatapos nga ng proceedings, nagkaroon ng press conference at ditto sinabi ni Cong. Arroyo na ang ikinatatakot nya ngayon ay ang pagpunta ng tao sa lansangan upang makamit ang katarungan. Sa tinuran niyang ito, dito ko ulit nadama ang pangangailangan para sa pagsasagawa ng pagkilos sa lansangan upang marining ng mga nagbibingi-bingihan ang boses ng sambayanan.

Kinabukasan, Enero 17, ay nagising ako ng maaga dahil hindi rin naman ako nakatulog ng maayos ng nakaraang gabi. Ipinakita sa TV na may mga tao na sa EDSA at nagulat ako na ang Mendiola, kilalang balwarte ng mga kilos protesta laban sa pamahalaan ay naookupahan na ng mga tagasuporta ni Erap. Gayunpaman, nakakatuwang isipin na ang mga tao ay gagalaw naman pala ng kusa oras na malaman nilang hindi sugurado ang mangyayari sa kanilangkinabukasan,

At dahil Miyerkules nga at walang pasok, hindi ko naisip na pumunta ng UP at makibalita sa mga gagawing aksyon ng mga organisasyon at ng buong unibersidad. Pumunta ako ng Philcoa upang makipagkita sa aking 2 kagrupo at isagawa an gaming planong pananaliksik. Natawa pa ako nang makita kong pareho silang nakaitim. Ang hindi ko alam, may kumakalat na palang mensahe sa telepono ukol sa pagsusuot ng itim bilang simbolo ng pagkamatay ng demokrasya at hustisya sa ating bansa.

Bandang 8:30 ng tumungo kami ng mga kagrupo ko sa NEDA upang mangalap ng datos para sa aming isinasagawang pananaliksik. At dahil nga ang NEDA ay nasa Ortigas Center, nadaanan naming ang EDSA Shrine. May mga tao na doon ngunit kaunti pa lamang. Sa tingin ko ay nakalalamang pa ang bilang ng mga pulis na nagbabantay sa lugar. Sa NEDA naman, pinag-uusapan din ng mga empleyado ang pangyayari kinagabihan. May mga empleyadong hindi ko alam kung seryoso sa kanilang sinasabing pagpunta sa Mendiola habang ang iba naman ay nagsabing magtutungo sa EDSA. Bandang ika 12 na ng tanghali nang umalis kami sa NEDA at planong kumain muna at pag-usapan an gaming gagawin kinahapunan. Nauna kasi ditto ay may nakatakda kaming kakapanayamin sa Makati na magbibigay sa amin ng pagpapaliwanang ukol sa mga konsepto at magpapaliwanang sa mga kalakaran na makakatulong sa aming pananaliksik. Ngunit pagsakay naming sa taxi, narinig naming sa radio na pinakikinggan ng driver na muli na naming nagwalk-out ang mga traders sa PSE kaya nahikayat kaming pumunta agad ng EDSA pagkatapos naming kumain. At ang kagandahan nito, nalaman naming ang taong amin palang kakapanayamin ay papunta din pala ng EDSA.

Pagdating namin sa EDSA Shrine ng bandang ika-1 ng hapon ay marami ng tao sa lugar at may isinasagawa ng misa. Kapansin-pansin na karamihan sa mga taong nandito ngayon ay naka-uniporme at hindi masyadong nakikita ang mga aktibista na madalas kong makita sa Mendiola. Marami in akong nakitang nagtitinda ng pins, stickers, t-shirts, etc sa mga sidewalk at ito ay dinadagsa ng mga tao.

Nakita ko dito ang papel ng mga simbolo. Ang pangangailangan ng mga tao na ipakita ang kani-kanilang pakikiisa sa pamamagitan ng pisikal na pakikiisa at paggamit ng mga simbolong nagpapahayag ng kanilang layunin. Nanatili kami sa lugar at nakita naming ang pagdating ng mga tao,

Pagkagat ng dilim ay nagtanghal sina Jon Santos at Tessie Tomas upang pasayahin naman ang mga tao at pawiin ang pagod ng mga ito. Ginamit nila sa pagpapatawa ang panggagaya sa ibang mga senador na bumoto ng no lalo na si Miriam.

Bandang ika-9 na ng gabi nang umalis kami sa lugar na sya namang pagdating dito ni Bong Revilla. Matindi ang pagpapakita ng negatibong pagtanggap sa kanya sa pamamagitan ng mga sigaw ngunit hindi namin naobserbahan ang mga sumunod na pangyayari. Habang naglalakad kami ng isa kong kagrupo papunta sa MRT Ortigas Station ay marami din naman ang naglalakad papunta sa Shrine. Nakakatuwang isipin na ang mga taong ito ay gusto ring makiisa sa paghubog ng kasaysayan at kinabukasan ng bansa.

Enero 19, pangalawang araw ng malakihang pagtitipon sa EDSA ay pumasok pa ako. May klase pa ako sa dalawa kong klaseng pang-umaga kahit marami sa mga classroom ay wala ng laman. Pagkatapos ng klase ko ng 11 ay dumiretso na ako sa Admin kung saan nagtipon ang mga estudyante, kaguruan at kawani ng unibersidad. Pinakamahalaga kong nakita sa pagtitipong ito ay ang matagal nang hinihintay ng mga estudyantena pahayag ni Pang. Nemenzo ukol sa isyu. Dito ko nakita ang kapangyarihan ng estudyante, na kailangan lang talaga naming magsalira at ipaglaban ang aming karapatan at tiyak na makakatanggap kami ng suporta mula sa administrasyon. At pagkatapos nga ng maikling programa sa Admin at matapos awitin ang UP Naming Mahal ay tumulak na ang sangkaUPihan papuntang EDSA Shrine.

At sinimulan nga ang mahaba, nakakapagod ngunit masayang lakaran. Masigla ang mga tao, malakas ang sigawan at kita naman ang positibong reaksyon paglabas ng kampus sa pagbusina ng mga sasakyan. Pagdating naman sa East Avenue kung saan maraming matatagpuang mga opisina ng gobyerno, ang sigaw naman ay patungkol sa mga empleyado at pag-udyok sa mga itong sumama na sa pagkilos. Sa mga nadadaanan naman naming sa kalsada, maraming kumakaway at marami ring sumasama. Kahit na nakakapagod ang maglakad-takbo, mukha namang hindi nabawasan an gaming bilang nang makarating kami sa Shrine. Isa ngang paraan kapag medyo napapagod na ako at gusto ko ng sumuko at magMRT ay ang pagtingin sa likuran ko. Isang tingin pa lang sa dami ng mga kasama ay naiibsan na ang pagod ko. Pagdating sa Shrine ay damang dama ko ang aking pagiging isang Iskolar ng Bayan. Nandito ako, nakiisa sa laban ng mamamayan habang isinisigaw ang Unibersidad ng Pilipinas na parang nasa UAAP. Ang sarap sumigaw! Ang gaan ng pakiramdam lalo na at alam kong kaisa ako sa laban ng mga mamamayang nagpapaaral sa akin.

Mga ika-4 na siguro ng hapon nang mananghalian kami ng mga kasama ko sa kalapit na Galleria. Kitang-kita sa dami ng tao ang kawalang talo ng kapitalismo kahit na sa mga ganitong pagkakataon. Halos karamihan ng tao sa loob ay mukhang galing sa rally at sumaglit lang sandali upang katulad namin ay magkalaman din ang tyan. Ang iba ay mukhang nagpunta doon para sa tawag ng kalikasan habang ang iba ay upang magpahinga at magpalamig.

Pagbalik namin sa Shrine mga bandang 5:30 ay napakarami na ng tao at mahirap nang pumagitna. Kapansin-pansin na karamihan sa mga kasama sa pagkilos na ito ay mga estudyante. Halos karamihan ay mga mukhang mayaman. Nakakatuwa ding pagmasdan ang mga taong walang kyemeng sumisigaw ng “bading” at “pok pok” kahit katabi pa ang mga madre at pari. Nakakaliberate din ang pakiramdam habang nakikiisa ako sa pasigaw na nagmumura kahit na mismong ang mga taong simbahan ang nasa paligid. Lumulutang ang pagpapahalaga ng mga tao sa nagkakaisang layuning at isinasantabi muna ang mga personal na kagustuhan at paniniwala na maaaring makahadlang sa kolektibong kagustuhan.

Madilim na ng magpahayag ang Philippine Collegian na hinihingi sa mga estudyante ng UP na iboykot ang mga klase hanggang hindi pa bumababa si Erap. Bilang isang kabataan, syempre natuwa ako sa balita dahil nangangahulugan ito ng pagbitaw muna sa mga gawaing pampaaralan. Ngunit bilang isang estudyante at mamamayan, iniisip ko din kung ano ang mangyayari? Kahit na sabihing pasado ako sa lahat ng aking asignatura, hindi ko yata gusto na wala naman akong masyadong “matututunan” mula sa mga ito. Nakakabahalang isipin na mabubuhay ako ngayon at ang buong sambayanan nang walang kasiguruhan kung ano ang dapat na asahan para sa kinabukasan. Paano kung hindi sya bumaba? Ibig bang sabihin hindi ko na mararanasang maging isang estudyante ulit? Ngunit ang pinakamahalangang naidulot ng pahayag na ito ng Kulê ay naitanong ko sa sarili ko kung hanggang saan ang kaya kong ibigay para sa bayan ko. Ang pagsali ko sa mga pagkilos ay hindi simpleng “pakikiisa” lamang kundi pagpapakita ng isang mas mabigat na ipinaglalaban.

Bandang ika-10 na nang gabi nang magpasya kaming umuwi ng mga kasama ko. Dahil sa dami ng tao, kung gaano kahirap ang makipagsiksikan upang makapasok, ganoon din kahirap ang pakikipagsiksikan upang makalabas. Nakakahilong pagmasdan ang dami ng tao. Pag-uwi ko sa bahay ay saka ko naramdaman ang pagod sa buong maghapon. Bilib na bilib nga ako sa sarili ko dahil nagawa kong lakarin ang 15 kilometrong distansya mula UP hanggang EDSA Shrine.

Kinabukasan, Enero 19 ay iba na talaga ang simoy ng hangin sa UP. Marami ng nakadikit na poster ng Philippine Collegian, wala ng laman ang mga classroom, at halos lahat ng tao ay nasa AS lobby na. Iniisip ko tuloy kung ganito din kaya ang nagging kalagayan ng UP noong panahon ng FQS kung walang kaguluhang naganap? Halatang handa na ang mga estudyante sa hindi pagpasok sa unibersidad at paglulunsad ng edukasyon sa lansangan. Pati ang isa kong propesor ay handa na ring hindi magsagawa ng klase sa classroom dahil hinihingi ng pagkakataon.

Masayang isipin na marami pa ring sumama sa pagkilos kahit na nasubukan na ang pagod na nadama kahapon. Ngunit halata din namang pagod na ang mga tao dahil hindi na masyadong sumisigaw ang mga ito habang naglalakad. At ako at ang kasama ko ay nagpaplanong magMRT dahil sa pag-iisip na hindi ko na kakayanin pang maglakad ulit ng 15 kilometro. Ngunit dahil na rin sa nakikitang pagiging masigasig ng mga kapwa ko tigaUP, minabuti na lang naming sumama sa paglalakad dahil nahihiya kami sa sarili namin. Makikita ang bigat ng ipinaglalaban ng buong komunidad dahil kahit pagod na ay handa pa ring magsakripisyo at maglakad muli mula UP hanggang EDSA Shrine kahit pwede namang sumakay.

Pagdating namin sa Shrine ay sobrang dami na ng tao. Hindi na kaya pang sumiksik ng komunidad ng UP sa ibaba kaya nahati ito. Ang iba ay umakyat sa flyover habang ang iba ay nakipagsiksikan pa rin sa ibaba. Pagdating sa lugar ay agad kaming tumungo ng mga kasama ko sa Galleria upang kumain ng tanghalian.

Pagkatapos kumain ay bumalik kami sa Shrine. Gusto sana naming pumunta sa gitna sa tapat ng entablado ngunit hindi kami makasiksik kaya minabuti na lang naming umakyat ng flyover at doon na lamang manood. Habang nasa itaas kami, bukod sa panonood, tumutulong din kami sa pagsaboy ng confetti at pagbabato ng pagkain sa mga nasa ibaba. Kahit hindi naming kilala yung pinagkukunan namin ng confetti at pagkain, patuloy pa rin kami sa pagtulong sa mga ito. Sa kahit na maliit na bagay lang kung tutuusin ang ginawa naming ito, nadama ko rin dito ang pagkakaisa at pakikiisa ng mga tao. Nawalan na ng konsepto ng “ako”, ng “grupo ko” at ang mga ito ay napalitan na ng tayo.

Hindi ko sigurado kung bandang 5 ba or 6 nang dumating sina Orly Mercado, Angie Reyes at iba pang mga pinuno ng Sandatahang Lakas ng Pilipinas. Noong una ay cynical ako sa ginawang ito ng AFP pero naisip ko rin na baka matapos na ito. Sabi ko nga sa kasama ko, baka magkaroon na ng klase sa Lunes pero sabi naman nya ay hindi pwede at kailangan pa raw ng coup d’etat. Napapabalita na rin ang planong pagpunta sa Mendiola ng mga tao upang mas mapadali daw ang pagbaba ni Erap.

Umuwi kami ng maaga ng kasama ko, mga bandang 8 pa lang. Plano naming huwag munang pumunta sa Sabado at Linggo upang maihanda namin an gaming mga sarili para sa pagpapatuloy ng pagkilos sa Lunes. Handa na rin kaming pumunta sa Mendiola kapag nagkataon kahit na takot na takot kami at baka magkagulo. Pagkababa naming sa flyover sa bandang EDSA, walang northbound na bus. Ang kasama ko ay tiga-Pasig lang kaya malapit lang ang kanyang lalakarin ngunit ako na tiga-Cubao ay kailangan uling maglakad ng malayo para makauwi. Gayunpaman, kahit nag-iisa ako ay hindi naman ako natakot dahil maraming taong naglalakad sa EDSA. Gusto ko ng maiyak sa pagod pero pag iniisip ko ang dahilan ng pagsasakripisyo ko at ng marami sa atin, nabubuhayan muli ako ng loob.

Pagdating ko sabahay, nagpahinga lang ako sandali at pagkatapos kumain ay agad na tumutok sa telebisyon. Pero dahil na rin siguro sa pagod, nakatulugan ko na ang panonood. Nagising ako bandang 3 ng madaling araw at mayroon na nga raw nagaganap na negosasyon sa pagitan ng grupo ni GMA at ni Erap. Bandang ika-6 ng umaga nang ipakita sa TV ang mga grupong papunta sa Mendiola. Nainggit ako at inisip ko na sana nandoon din ako dahil ito na ang pinaka-climax ng pagkilos. Ilang oras lang pagkaalis ng mga grupong nagpunta sa Mendiola ay muli na namang nagbalik sa dati ang bulang ng taong nasa EDSA. Ito ay dahil na rin sa panawagan ni Cardinal Sin na magpunta sa EDSA ang mga tao upang maging saksi sa gagawing panunumpa ni GMA bilang Pangulo. Bandang alas-12 na siguro nang tanghali nang maagaw ng mga grupong galing sa EDSA ang Mendiola mula sa mga pro-Erap. Mabuti naman at walang malaking kaguluhang nangyari maliban sa isang nabugbog dahil sa panggugulo umano nito.

Ganap nang 2:20 ng hapon nang ipakita sa TV ang paalis sa Malacanang na si Erap kasama ang kanyang pamilya at mga malalapit nakaibigan. Tawang tawa ako sa itsura ni JV na humahagulgol na parang bata. Napansin ko din ang tila maaliwalas na mukha ni Loi habang sina Jackie at Jinggoy naman ay hindi mapigilan ang pag-iyak. Halatang-halata naman sa mukha ni Erap ang bigat ng kanyang dinadala. Kung titingnan sa kabuuan, mukhang nakakaawa nga naman ang buong pamilya. Ngunit para sa akin, hindi sila karapat-dapat na kaawaan lalo na si Erap dahil sa kanyang ginawa sa sambayanang Pilipino. Nakakainis at nakakagalit pa nga silang panoorin habang pauwi sa kanilang bahay sa Polk Street dahil kung tutuusin hindi na sila dapat pinapauwi kundi diretso nang inihahatid sa kulungan.

Natuwa ako sa nangyari dahil hindi naman nasayang ang pagod, pawis at gutom na naranasan ko sa aking pakikiisa sa pagkilos ng buong sambayanan. Ngunit para sa akin, ang People Power II na maituturing ay hindi lang ang naganap noon Jan 16-20. Ito lang ang nagging sukdulan ng pagkilos dahil dito nanggaling ang pinakamalakas na pressure para sa pagpapababa kay Erap.

Matagal nang nananawagan ng pagbabago ang sambayanan kaya hindi ko maihiwalay ang mga isinagawang pagkilos bago pa ng Jan 16-20 sa aking depinisyon ng People Power. Malaki ang nagging papel ng mga naunang pagkilos dahil naglahad ang mga ito ng batayan para sa pagpapatalsik kay Erap. Mga batayang hindi lamang nakabatay sa mga isiniwalat ni Singson at ng pangalawang envelope kung hindi mga konkretong batayan na ipinapakita ng mga taong nagpunta dito. Mga magsasakang humihingi ng tunay na reporma sa lupa, mga estudyanteng nananawagan para sa pagbibigay ng pangunahing halaga sa edukasyon, mga manggagawang humihingi ng tamang pasahod, at iba pa.

Sana nga lamang ay hindi masayang an gating ipinaglaban at huwag kakalimutan ni GMA ang sambayanang Pilipino na nagluklok sa kanya. Kahit na napalitan ang atin pangulo, nananatili pa rin ang problema ng sambayanang Pilipino. Ito ay nagpapatunay lamang na hindi pa tapos an gating ipinaglalaban kundi simula lamang ng isang mas mabigat na laban. Napatunayan na natin ang kapangyarihan mayron ang mga mamamayan at ang pagbabago na maaari nitong maidulot. Huwag sana natin itong kalimutang gamitin muli kapag hinihingi ng pagkakataon. Higit sa lahat, kailangan din nating malaman ang ating magagawa upang mabago ang umiiral na sistema sa lipunan.

senti mode

I feel so down these days. Blame it on hormonal changes. Or maybe on seasonal changes. Or maybe its that thing you call birthday blues.

Just this afternoon, I got overly sensitive and got pissed off with one of my friends. Maybe on ordinary days, I would have taken those jokes lightly but today, I felt like he was bullying me and I got hurt. I tried to ward off the pagkapikon but I failed. Maybe because he’d hit where it hurts most.

Despite his apology, and my acceptance of it, my mood didn’t improve. I was even on the verge of crying when we were talking (err…winpoping) about it. Hope getting enough sleep tonight could help. Anyway in the past, it always did.

random notes

1) while i was on my way out of the mrt station early this evening, a girl collapsed. while her 2 companions were dragging her to a chair, curious bystanders were already closing in, taking a look. i went to the ticket counter and told the attendant to send their medical or first aid team and she told me that their first aid people were on the other counter. what the ****! so my voice went 1 notch higher and fortunately, the attendant got back to her senses and sent the guard with the first aid kit. didnt know what happened after that.

2) im trying to make my written report for 204. as expected, ive only done 4 sentences. di bale, pinapalakpakan naman yung video ko =). my classmates might have sensed the sleepless nights that i've spent for that simple video. we might have really impressed yuzon because he was generous with compliments after our report. even told us to present it to congress. naks! syempre joke time lang yun.

3) sezy dezy's buying a laptop. huwat? necessity? sige na nga

4) ate's curious about my last entry. haha jusko, basahin ang paunang salita. that was written 2 years ago.

5) im loving my new phone and the simple joys that it brings. radyo sa opisina at boses ni yoda.

6) yey! maayos na ulit ang tv namin. im now updated with whats happening around me. the newest season of beauty and the geek is starting. jovito salonga is resigning from rhosig (if rhosig is found liable in the death of chris mendez). malapit nang matapos ang deal or no deal. the father of dindin palma went to nbi to formally ask for their help in investigating the case.

7) mag-isa ako umuuwi ngayon. my constant pauwi-mates are in plc.

8) why did we ever push for that exit interview program? we're now officially flooded with interviews. hay....good thing good looking people are resigning every now and then =)

9) high school is really fun. no matter which school you went to. the experiences are almost the same.

10) christmas is getting near. im excited to see christmas lights and hear christmas songs once again. hmmm...ano kaya magandang panregalo?

11) hindi ko na nakikita si beatles crush :(

12) on a serious note, chris mendez was such a huge loss. i just finished watching "probe" and one segment featured his death. more than the things that marvic leonen was saying, i was more concerned with his mother and his brother. probe interviewed his brother and he was recounting the pain seeing chris' swollen arms and bruised body. i could feel his mother's grief. the weeping during the funeral was really hearthwrenching. sayang. another soul lost from such senseless death. another shattered dream. sayang. kahit mukhang suntok sa buwan, sana man lang magkaroon ng hustisya sa pagkamatay nya.

its that time of the year again

its the start of the christmas season once again! merry christmas!

two years ago...

this is exactly how i feel. :p now, i could only smile at the thought

"I am a masochist. I hunger for pain. I inflict pain in my heart hoping that this could either heal me or at least numb me.

After more than a year of being apart, I have not totally healed. Im still hurting. I know that we could not be together and if given the chance that I will be forced to choose to be with him or not, I think I will choose not being with him. But why am I still hurting.

Iam hurting because i have not totally let go. I am hurting because I am still bitter. I am hurting because there was no closure. I am hurting because we ended up in a standstill. I am hurting because everything seemed so vague and it ended up abruptly. I am hurting because I misread him. I am hurting because there were no apologies. I am hurting because there were no explanations. I am hurting because he seems to be happy with her while I m here all by myself. I am hurting because I thought that he cares for me and would be sensitive of my feelings but it seems like he is not. But more than anything, I am hurting because I was wrong about him. "

all is well

its over. finally, im done. i just finished reading book 7. fine! i wont write anything about the story so as not to spoil the excitement of those who are still reading it.

yeah, its a good book. harry's saga had a good ending. but the epilogue was too good that it bordered to 'cornballism'

reading the last book was really quite an experience. its not for the frailhearted. ok, i might be exaggerating but, hey thats how it was for me. i was into tears after reading just a few chapters. the 'escape' to the burrow was really a page-turner, and so was every part of their journey. i think that the start of the battle at hogwarts was a bit funny though. well...

finally, its over. all is well.

harry potter fans, no more book launching to look forward to. no more anticipation. gone were the days when we would ask about reservations at national or powerbooks or fully booked. we all have the complete set now, nesting in our bookshelves waiting to be summoned again. accio, book 1!

------------------------

its also over. after 5 long years, my phone, together with my sim, finally gave up. just like my hypothesis about harry and voldemort, the 2 tried to outlast each other. but here, both gave up. so im back to my pre-cellphone days. i dont know when would i buy a new one but im sure not in the next few days. it actually feels quite good not to have a phone =) no distractions

despedida

huuyy, picture daw. tingnan nyo, si pinky tsaka si mau lang nakatingin.

o ayan, may energy na sina dangs at nanie. kaya lang etong kamay ni mau, panira.

o eto na talaga

eto ang despedida ni pinkee aka blue aka mara *wink wink* evil grin*

hulaan nyo kung anong paboritong kulay nya.

see you around pinks!

may dahilan kung bakit ko pinost to....

kasi nakita ko ulit si beatles crush ko! haha

grabe hirap talaga pag windang sa buhay. makapag-aral na nga =)